Canoe- Linkin ma nas przyćmić

Tekst pl

Przyszli muzyczni archeologowie będą przesiewać pozostałości późnych lat '90 i wczesnych '00 i będą się śmiać- tak, jak my to zrobiliśmy kiedy zespoły Spandexu takie, jak Poison zrobiły kpinę z metalu z latach '80.
"Spójrzcie tam", pop profesor Probst zwróci się do swojej klasy w 2011. "Ci pozerzy  właściwie myśleli, że kombinacja rapu z heavy metalem to dobry pomysł. I te ciuchy! Co oni sobie myśleli?"

Wielka szkoda, naprawdę. W ogromnej czarnej dziurze rap-metalowego gatunku, wyjawiło się kilka dobrych zespołów- mogących jeszcze być uważanym za "po prostu inny rap-metalowy zespół".

Linkin Park są jednym z nich. Z wierzchu, piątka z L.A atakuje prosto w hordy. Złość, alienacja, wrogość? Ponad tym wszystkim. Męczące krzyki? Sprawdź to. Ogromnie wypaczone gitary? Sprawdź to. Za szybkie rymy? Sprawdź to.  Sklecone talerze obrotowe? Sprawdź. Akustyczne pianino i delikatny śpiew na niektórych melodiach, w których właśnie utknąłeś? Sprawdź... hej... poczekaj minutę.

Jest mnóstwo akcji na debiutanckiej płycie Linkin Park i nie powinno zabrać ci dużo czasu uświadomienie sobie, że to nie jest kolejna kopia Korna. "Hybrid" jest dobrym określeniem. Ci głównie wykształceni w college'u chłopacy- pojawili się z zamiarem bycia najlepszymi zarówno w hip hopie jak i w heavy metalu, łącząc elementy w mądry sposób, który sugeruje zamiłowanie do muzyki, która idzie dalej za modą. Innymi słowy, oni mogą właściwie rapować. Oni mogą właściwie nakręcać ostry, trzęsący głowami tłum. Oni mogą napisać introspekcyjne słowa inteligentnie. To czyni ich jednym z najlepszych nowych rap metalowych zespołów, jaki kiedykolwiek słyszałem.

Nota końcowa: Nastrój jest raczej ponury podczas gdy, profesor Probst kontynuuje, " Jest prawdopodobne, że samowchłaniajaca wrogość w muzyce rockowej przychodzi w 10letnich cyklach?" Studia zostają wznowione.

Tekst en

Future musical archeologists will sift through the ruins of the late '90s and early '00s and laugh - just as we did when Spandex bands like Poison made a mockery of metal in the '80s.

"Look here," pop professor Probst addresses the class of 2011. "These poseurs actually thought combining rap with heavy metal was a good idea. And those clothes! What were they thinking?"

It's too bad, really. In the vast tar pits of the rap-metal genre, a few good bands emerge - yet still may be branded as "just another rap metal band."

Linkin Park is one of them. On the surface, the L.A. fivesome fits right in with the horde. Anger, alienation and angst? All of the above. Tormented screaming? Check. Hugely distorted guitars? Check. Rapid-fire rhymes? Check. Turntable scratching? Check. Acoustic piano and sensitive singing on haunting melodies that actually stick with you? Check ... hey, wait a minute.

There's a lot happening on Linkin Park's debut CD and it shouldn't take long before you realize this is no Korn klone. "Hybrid" is a good term. These mainly college-educated guys - who all share vocal duties - appear to have mined the best of both hip-hop and heavy metal, fusing the elements in a clever way that suggests a love for music that goes far beyond fashion. In other words, they can actually rap. They can actually crank out a ferocious, head-banging groove. They can write introspective lyrics with intelligence. It adds up to one of the finest new rap metal bands I've ever heard.

A final note: The mood is rather grim throughout, professor Probst continues, "Is it possible that self-absorbed angst in rock music comes in 10-year cycles?" The studies continue.

Artykuł pochodzi z Canoe-