Polskie forum o Linkin Park i koncercie na Orange Warsaw Festival 2012

[kasiula]

Hanna Krall - Zdążyć przed Panem Bogiem
krótka, aczkolwiek treściwa książeczka, reportaż. wcześniej widziałam spektakl pod tym samym tytułem, a właściwie pewnego rodzaju słuchowisko, który nieco zniechęcił mnie do przeczytania, jednak nie rozczarowałam się. a że przy okazji wspomnień z powstania w getcie warszawskim mogłam jeszcze zapoznać się nieco z danymi statystycznymi dotyczącymi umieralności oraz różnego rodzaju chorób, metodami leczenia, sztukami kardiochirurgii, tym bardziej jestem zadowolona.


Stephenie Meyer - Zmierzch
o bogowie, nareszcie się przemogłam. a tak długo ze sobą walczyłam. zniosłam przy okazji pokłady upokorzenia, zostałam wyśmiana przez kolegę (gustujemy w literaturze z nieco wyższej półki, więc nie dziwię mu się - gdy ja zajmowałam się Zmierzchem, on w tym samym czasie pochłaniał Ulissesa :/), a jednak dotrwałam do końca, co więcej, mam zamiar przeczytać całą sagę. rozumiem totalne zafascynowanie wampirem, jego wdziękami oraz niepowtarzalnymi umiejętnościami, ale błagam, nie do porzygu. uporam się z tą całą historią, zobaczę, ile tandety jestem w stanie znieść, jak wysoki jest stopień mojej tolerancji. co nie zmienia faktu, że kartki przewracałam wręcz migiem. trzeba przyznać, że cholerstwo wciąga. i zdecydowanie sięgnęłam po nie w złym momencie, nie jest to lektura na teraz, na moje poharatane serduszko.

[Darth Dream]

zniosłam przy okazji pokłady upokorzenia, zostałam wyśmiana przez kolegę

Ze mnie też się śmiali, że czytam Zmierzch. No ale cóż, było mi potrzebne do matury

W zasadzie ciekaw jestem, ilu spośród ludzi krytykujących Zmierzch przeczytało chociaż książkę, albo obejrzało film. Są tacy, co jadą po niej niemiłosiernie ale kiedy się spytałem, co dokładnie się nie podoba, szybko okazało się, że oni nie mają bladego pojęcia o zawartości tego "dzieła". Tłuki zasłyszały coś i tylko powtarzają.

trzeba przyznać, że cholerstwo wciąga.

He he Ja czytałem z przymusu, a wciągnęło mnie dopiero wtedy, kiedy na scenie na dobre zadomowił się Jacob .

Czytałem ostatnio Insygnia Śmierci, tak z nudów. Przerwałem czytanie w połowie ostatniego rozdziału, bo końcówka mnie zawsze mdli.

[Anu]

Dan Simmons - Hyperion.
Rodzice swego czasu tak się zachwycali tą 4-logią (jak łatwo się domyślić, Hyperion jest jej pierwszą częścią, a w kolejce czekają jeszcze trzy), że nie wypadałoby nie przeczytać choćby z samej ciekawości. Z drugiej zaś strony wiedziałam, że to dla mnie swego rodzaju wyzwanie: sci-fi nigdy specjalnie mnie nie pociągało. Ba, nawet wiem dlaczego: to dla mnie nieogarnialne. Za duża przestrzeń tudzież czasoprzestrzeń, za dużo techniki i człowiek się gubi. Taki naukowy bełkot, nic więcej.
Nie pomyliłam się tylko z tym, że nie ogarniam, cała reszta to bzdura.
Siedmiu pielgrzymów: Konsul, Kapłan, Detektyw, Uczony, Poeta, Kapitan i Żołnierz bierze udział w pielgrzymce do Grobowców Czasu na planecie Hyperion, miejsca, w którym występują entyentropiczne pola czasowe. Każdy z nich przybywa w innym celu, każdy ma inną historię, a jedna jest niesamowitsza i bardziej nieprawdopodobna od drugiej. Każdy pielgrzym opowiada ją swoim współtowarzyszom, coby cały sens wyprawy stał się bardziej jasny.
Opowieść Kapłana była przerażająca.
Opowieść Żołnierza była... Dziwna. Nie potrafię znaleźć lepszego słowa.
Opowieść Poety była pełna zrozumiałych albo niezrozumiałych sensów i przesłań, wow.
Opowieść Uczonego była wzruszająca. Bardzo.
Opowieść Detektywa była... Tu zaczynają się schody. Sztuczna Inteligencja, cybrydy, TechnoCentrum, datasfera, transmitery i ta cała reszta. Musiałabym jeszcze z 10 razy przeczytać ten rozdział, a i wtedy nie wiem, czy mój umysł by to ogarnął.
Opowieść Konsula była... A, tu już czekałam na końcówkę. Ale też była ciekawa, zwłaszcza te wędrujące wyspy i delfiny :3
Cała książka jest wciągająca niesamowicie, i mimo to, że nie rozumiałam, stosunkowo szybko przebrnęłam przez tych ponad 600 stron. Trudno mi wypracować konstruktywną opinię, kiedy intelekt autora przewyższa mój o jakieś milion lat świetlnych, ale to nie zmienia faktu, że jestem pod dużym wrażeniem.

[Starscream]

Mike Resnick
Seria Starship, na razie przeczytałem pierwsze 3 tomy (Bunt, Pirat i Najemnik), ale muszę powiedzieć że bardzo ciekawa historia, wciąga (!) - dzięki niej mój apetyt na literaturę sci-fi rośnie

Jeśli miałbym opowiedzieć pokrótce, to jest to opowieść o komandorze Wilsonie Cole, który przez swoje poczucie moralności i "kodeks etyczny" wyłamuje się z wojska. Ucieka z przestrzeni należącej do ludzi i zajmuje się piractwem (z początku) i zostaje najemnikiem (później - zresztą tytuły dobrze to oddają ). Akcja dzieje się, oczywiście, w kosmosie

Polecam - świetna rozrywka, na tym skończę - muszę biec po 4. tom

[Dead_Slayer]

Ryszard Kapuściński - Podróże z Herodotem To tak jakby jego autobiografia ze wstawkami z Dziejów Herodota i jego przemyśleniami.

[Melliana]

Rafał Habielski - Polityczna Historia Mediów w Polsce XX wieku.

Tytuł mówi sam za siebie. Nie będę streszczać. Powiem tylko, ze to długie, momentami niemiłosiernie nudne i jak się dzisiaj okazało również nieprzydatne. i broń boże nie chodzi mi z tą nieprzydatnością o treść książki, ale to już inna historia.

[Mart]

Michael Grant - Gone: Plaga.

Świetna część, chyba moja ulubiona. Horrorowata.
Dożo zła: śmiercionośna grypa, robale, psychopatyczny biczoręki Drake, brak wody.
Po raz pierwszy ukazane, co dzieje się w umyśle najsilniejszej osoby w ETAPie. Pięcioletni autystyczny Pete próbuje walczyć.
Zaskakująca końcówka. Pozostaje tylko czekać na premierę kolejnej części.
A jeszcze chętniej zobaczyłabym serię na dużym ekranie.

[Nightwolf]

Gwiezdny pył
i podtrzymuję opinię na temat Gaimana.

[Darth Dream]

Księcia Półkrwi po raz n-ty. Nie wiem po co, skoro i tak znam na pamięć . Dziwne, ale ostatnio jednak wolę filmy.

[Anu]

Dan Simmons - Upadek Hyperiona.
I teraz naprawdę nie wiem, co zrobić ze swoim życiem. Po tym, jak przez około dwie i pół doby 90% mojej uwagi pochłaniała książka, trudno mi normalnie funkcjonować, zwłaszcza że nie mam następnych części pod ręką i nie mogę po prostu czytać dalej.
I gdzie pierwsza część była czymś w rodzaju zlepka retrospekcji, czymś w rodzaju wprowadzenia do obecnej sytuacji, to tu zaczyna się coś dziać. I to dziać tak konkretnie. Hegemonia Człowieka szykuje się do wojny z Intruzami, TechnoCentrum kombinuje z Najwyższym Intelektem - trudno mi to inaczej nazwać, kiedy sens był dla mnie co najmniej nieuchwytny. A pielgrzymi robią swoje. Kassad walczy, jak na żołnierza przystało, Silenus pisze, jak każdy porządny poeta, przy czym pisze nabity na Cierniowe Drzewo (+10 do szpanu ^^), Weintraub chce ratować córkę, która robi się coraz młodsza i lada chwila zniknie, ksiądz Hoyt umiera, ale to wcale nie znaczy, że to koniec jego wędrówki, Het Masteen - Prawdziwy Głos Drzewa - się znajduje... Detektyw nurkuje w mega/datasferę. Konsul, podwójny zdrajca, ma za zadanie uratować ludzkość. Meina Gladstone, Przewodnicząca Senatu i Przywódczyni Hegemonii, ma niezły orzech do zgryzienia.
To wszystko nic. Pod koniec dzieją się rzeczy tak niepojęte, że człowiek wpada w zachwyt i przerażenie jednocześnie. Nie wiem dlaczego cały czas męczyła mnie myśl, że "skoro teraz się tyle dzieje, wszystko zbliża się, jakby nie patrzeć, do finału, to co oni będą robić w następnych częściach?!"
Wszystko się okaże. :>

[Nook]

Oba Hyperiony zalegają u mnie na półce od kilku miechów, a nigdy nie mam czasu przeczytać. Może we ferie sie uda Twoje recki, Anu, w każdym razie bardzo zachęcające

[Dead_Slayer]

Christopher Paolini - Eragon. Uwielbiam fantastykę. I po Wieśku, Eragon jest moja ulubiona ksiązka. Na pewno nie dlugo siegne po pozostale czesci sagi.

[Anu]

Oba Hyperiony zalegają u mnie na półce od kilku miechów, a nigdy nie mam czasu przeczytać. Może we ferie sie uda Twoje recki, Anu, w każdym razie bardzo zachęcające

Moje chaotyczne przemyślenia kogoś zachęciły, sukces
Ale naprawdę warto ^^

John Flanagan - Zwiadowcy. Płonący most.
Teraz sama nie wiem: czy to druga część jest słabsza od pierwszej, czy po prostu mój umysł po całym geniuszu Simmonsa oczekiwał bardziej inteligentnej opowieści. Wydaje mi się, że to drugie. Książka wydała mi się słaba, niesamowicie płaska, postacie i ich działania uderzająco banalne, przedstawiony świat niepełnowymiarowy, akcja taka jakaś naciągana. Zdecydowanie czegoś mi brakowało. No i może pod uwagę weźmy fakt, że mimo wszystko ta seria jest skierowana do młodszych odbiorców: na rewersie okładki widziałam opinie 12- i 13-latków, tak, ich to wszystko mogło zachwycić. Płonący most mnie wciągnął, bo, szczerze mówiąc, mało która książka nie potrafi tego zrobić.
Jedynie do końcówki nie mam jak się przyczepić, ładne opisy walki i pewien element zaskoczenia. Anu lubi :3
Całość w skali od 1 do 10 - 5 i pół.

[niqus]

skończyłam jakiś czas temu Storm of Swords George'a Martina i jestem tak głęboko wstrząśnięta, że musiałam sięgnąć po lżejszą lekturę, nim zabiorę się za Feast for Crows

i dlatego w ciągu 2 dni przeczytałam Johnatan Strange i pan Norrell.
Bardzo przyjemna książka, której akcja dzieje się jakby w dziewiętnastowiecznej Anglii, tylko że istnieje magia. Albo raczej istniała, bo już na samym początku dowiadujemy się, że jedyni istniejący jeszcze magowie, to teoretycy, którzy całe dnie spędzają na czytaniu i analizowaniu starych ksiąg, bo cała praktyczna magia gdzieś zniknęła.
Fabuła głównie obraca się wokół przywrócenia Anglii magii, jednak czy jeden człowiek, który potrafi czarować wystarczy?

[Darth Dream]

Kiedy mam chwilę wolnego czasu, czytam sobie Księgę wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa. To opasłe, ponad 1000-stronicowe tomisko jest najgigantyczniejszą knigą, jaką mam u siebie na składzie. Przeczytałem już Studium w szkarłacie, Znak czterech i Przygody Sherlocka Holmesa. Po raz pierwszy zwróciłem uwagę na to, że również w książce Irene Adler umarła młodo. Nie są opisane szczegóły jej śmierci (choć na pewno nie miała ona związku z profesorem Moriartym), ale na początku jedynego opowiadania, w której ta śpiewaczka operowa (a w filmie z 2009 roku - tajna agentka ) się pojawia, zawarto niedwuznaczną sugestię, że musiała umrzeć krótko po trzydziestce; najwcześniej w 1888 roku (kiedy to dzieje się akcja tegoż opowiadania) a najpóźniej w roku 1891 (wtedy opowiadanie to ukazało się w prasie). Dziwne, że nigdy tego nie zauważyłem, choć czytałem Przygody... po wielokroć. Twórcy scenariusza filmowego byli bardziej spostrzegawczy ode mnie ;/

[Kozer]

Mistrz i Małgorzata - ta książka przywróciła mi wiarę w kanon lektur. Przy czym to niestety chyba jedyna tak ciekawa pozycja. Czytałem z niesamowitym zainteresowaniem, genialne przedstawienie historii, postaci, które są fantastyczne od siebie różne, oryginalne. Po czytaniu tej książki miałem z nią związane sny a po doczytaniu do końca czuję dziwną pustkę.

No i teraz chcę czarnego kota. Behemota.

[kasiula]

Mistrz i Małgorzata - ta książka przywróciła mi wiarę w kanon lektur. Przy czym to niestety chyba jedyna tak ciekawa pozycja. Czytałem z niesamowitym zainteresowaniem, genialne przedstawienie historii, postaci, które są fantastyczne od siebie różne, oryginalne. Po czytaniu tej książki miałem z nią związane sny a po doczytaniu do końca czuję dziwną pustkę.

No i teraz chcę czarnego kota. Behemota.

och, chcę! ale niestety nie mam czasu


Gustaw Herling Grudziński - Inny świat , Tadeusz Borowski - Opowiadania
choć na pierwszy dialog trafiłam dopiero na 260 stronie książki (co mnie zawsze zniechęca), to i tak uważam, że pozycja mistrzowska w stosunku do Opowiadań Borowskiego. właściwie, jeśli już wzięłam się za literaturę obozową, powinnam zacząć czytać w odwrotnej kolejności, ale zrobiłam błąd i teraz cierpię. Inny świat stanowi literackie opracowanie wspomnień autora z jego uwięzienia w gułagu (+ kocham za nawiązania do twórczości Dostojewskiego!), natomiast Opowiadania odnoszą się do lagrów. Borowski opisuje tylko zachowania i zewnętrzne reakcje bohaterów, pomijając ich przeżycia wewnętrzne i psychikę, dlatego wydały mi się one milion razy bardziej nudne i pozbawione większej wartości.


Witkacy - Szewcy
styl idealnie wpasował się w mój gust, oczywiście zaraz po gombrowiczowskim
różnorodność stosowanych inwektyw oraz absolutna swoboda w ich używaniu, ach

[kasiek]

Naznaczona. P.C. Cast, Kristin Cast
Po raz kolejny sięgam po tę serię.
Opowiada o dziewczynie która zostaje naznaczona przez wampira no i musi sprowadzić się do domu nocy żeby nie umrzeć. W tym czasie w jej zyciu pojawia się kilka interesujących przyjaciół oraz chłopak z którym będzie,no i jej losy będą się ciągnąć przez siedem części które też zamierzam przeczytać


Obiecałam sobie że przeczytam następne części Bractwa czarnego sztyletu co też uczyniłam:)
Śmiertelna klątwa....Bohater piątego tomu serii był w młodości dręczony fizycznie i psychicznie przez swego ojca, a matki nie znał. Nic dziwnego, że Vrhedny nieufnie przyjmuje informację o tym, kto jest jego matką. Dręczony przez wspomnienia z przeszłości i prorocze wizje, znajduje odprężenie w seksualnych perwersjach i krwawych bojach z wrogami. Ciężko zraniony w walce, trafia do zwykłego szpitala i tam poznaje lekarkę Jane, która z czasem staje się mu coraz bliższa.

Dziedzictwo krwi
Po latach narzuconego sobie celibatu nieustraszony wojownik Bractwa – Furiath – poświęca się dla dobra rasy, przyjmując funkcję Najsamca(czyli osoby które zapładniają Wybranki). Od tej pory ma być odpowiedzialny za utrzymanie ciągłości rasy i zapewnienie Bractwu nowych wojowników. Jednak Furiath nieustannie odsuwa w czasie podjęcie nowych obowiązków i walcząc z demonami przeszłości, szuka ukojenia w narkotykach. Zakochuje się w Wybrance Cormii, ale nie potrafi się do tego przyznać. A skoro nie wywiązuje się z obowiązku prokreacji z Cormią, musi zaakceptować inną przysłaną mu dziewicę. Zdarzenia przybierają nieoczekiwany obrót...Tymczasem Bractwo ma coraz większe kłopoty. Ze szpitala w niejasnych okolicznościach zostaje uprowadzony młody wampir Lahser. Dochodzi też do serii brutalnych morderstw w domach wampirzej arystokracji...

Jestem w trakcie czytania następnych części z czego się cieszę Jak ju wspominałam jest to zawierająca dużo erotyzmów seria ale takiemu zboczeńcowi jak ja to nie przeszkadza

[Anu]

J. Flanagan - Zwiadowcy. Ziemia skuta lodem.
Trzecia część, jak dla mnie o wiele lepsza od drugiej. Niby więcej się nie dzieje, ta akcja turla się tak samo powoli do przodu, ale nie jest już tak sielankowo.
Zauważyłam, że i w 2, i w 3 części na rewersie okładki są błędy. Rzeczowe. Skoro nawet ja zauważyłam (z reguły nie zwracam uwagi na szczegóły), to znaczy, że jest naprawdę źle. Te teksty pisał chyba ktoś, kto w ogóle książki nie czytał. Ale to taki szczegół. Całość na plus.

W. Szekspir - Makbet.
W kooooońcu. Nie lubię dramatów. Nigdy nie potrafię się wczuć w akcję, jak są same dialogi.

C. S. Lewis - Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa.
Tak naprawdę to chwilowo nie miałam co czytać. Wróciłam do jednej z ulubionych lektur z podstawówki z zamiarem przeczytania wszystkich części - ostatnim razem trafiłam gdzieś tak do połowy Księcia Kaspiana.
Skończyło się jednak na tej jednej, bo... Czułam niedosyt. Duży. Czy ja jestem za stara na bajki?

M. Cabot - Pamiętnik księżniczki 1 i 2.
Całkiem przyjemne. W sensie, przyjemnie odmóżdżające, nie trzeba przy tym za dużo myśleć. I do tego naprawdę zabawne, zwłaszcza że główna bohaterka mogłaby być moim klonem, tyle że ja nie jestem księżniczką Genowii i nie mam grubego kota. Ale nasz tok myślenia jest niepokojąco podobny. Chyba nie powinnam tego dalej czytać

[Darth Dream]

C. S. Lewis - Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa.
Tak naprawdę to chwilowo nie miałam co czytać. Wróciłam do jednej z ulubionych lektur z podstawówki z zamiarem przeczytania wszystkich części - ostatnim razem trafiłam gdzieś tak do połowy Księcia Kaspiana.
Skończyło się jednak na tej jednej, bo... Czułam niedosyt. Duży. Czy ja jestem za stara na bajki?

Nigdy nie jest się za starym na bajki Uwielbiam Ostatnią bitwę

[Dead_Slayer]

O jej... Ja czytałem tylko do ,,Podróży Wędrowca". Muszę nadrobić resztę

Henryk Sienkiewicz - Quo Vadis. Wciągnęło mnie dopiero po przeczytaniu 1/3. Nie liczyłem, że tak mi się spodoba, ale książka jest świetna. I skłoniła mnie do sporych refleksji nad moją wiarą... Teraz rozumiem fenomen Sienkiewicza.

[Melliana]

Ja też nie przeczytałam całych Opowieści z Narnii, ale zawsze sobie obiecuje, że jeszcze do nich wrócę.

Terry Pratchett - "Carpe Jugulum"
Uwielbiam Pratchetta, to moja nowa miłość.
Kiedy tylko mam czas wracam do jego książek. Carpe Jugulum leżało u mnie na półce już od bardzo dawna, ale nie miała czasu przeczytać. Zabrałam się za to niedawno.
Carpe Jugulum oznacza chwytaj gardło i jest to pierwsza powieść Pratchetta w której wampiry grają głową rolę. Manipulują one umysłami ludzi przez co wcale nie przeszkadza im, ze wampiry piją ich krew. To samo chcą zrobić z mieszkańcami Lancre, ale na szczęście na posterunku są trzy czarownice: Agnes, niania Ogg i babcia Waatherwax.

Jeśli ktoś lubi świat fantasy niezupełnie poważnie, to jest książka właśnie dla niego. Niania Ogg i jej przepastne kalesony, Agnes i druga część jej jaźni - zgryźliwa Pedita, czy Całkiem Wielebny Oates, który zastanawia się w co właściwie wierzy - z tego po prostu nie da się nie śmiać.

[Kozer]

Franz Kafka - Proces

Oh god. Co to jest, o co chodzi? Początek książki ciekawy, intrygujący, zapowiada się nieźle. Gościu oskarżony, wszystko owiane tajemnicą i niedomówieniami. Czytałem i czekałem na rozwój wydarzeń. Szło mi nieźle, niestety w pewnym momencie pojawiło się zmęczenie. Treść wyglądała dla mnie jak jakiś szablon i zarazem bardzo metaforyczną opowieść. Pozostawało mi czytać dalej licząc, że pojawi się jakiś konkret, jakieś uzupełnienie, dowiem się o co jest oskarżony, czym się broni, że to będzie miało sens. Ponadto strasznie wnerwiało mnie zachowanie K., który zawsze lepiej wiedział co i jak, ledwo cokolwiek zobaczył, oceniał to długim wywodem czy to w myślach, czy na głos. Zawsze mądrzejszy. No i w końcu się skończyło tak beznadziejnie, że normalnie bym żałował dwustu stron czytania, w tym wypadku jednak jakoś mnie to nie męczy Podsumowując - przyjemna(do czasu) w czytaniu, trudna w rozumieniu lektura. I nadal uważam, że stokroć ciekawsza od tej żenady na podstawie.

[Anu]

Nigdy nie jest się za starym na bajki

Właśnie z tą myślą do nich wróciłam... Może tym razem przeczytam całość

A na razie:
R. Riordan - Percy Jackson i bogowie olimpijscy: Złodziej pioruna.
Miałam nieszczęście oglądać film wcześniej, czego okropnie żałuję. To znaczy, sam film mi się podobał, tylko baaardzo odbiegał od książki, jak się okazało, i momentami byłam nieźle skołowana.
Podobało mi się, lekkie, przyjemne, fajna taka wizja rezydowania bogów greckich na 600. piętrze Empire State Building, to wszystko tak wpasowane w dzisiejsze czasy. Z humorem, to na pewno, i za to duży plus :3
Aczkolwiek czegoś mi brakowało, sama nie wiem, nie czułam tej akcji, zwłaszcza na początku. Potem się rozkręciło i wciągnęło. Oceniam na hmm... 8/10.

[kasiula]

Raymond Chandler - Żegnaj, laleczko

rzadko sięgam po kryminały, a właściwie miałam z nimi styczność tylko poprzez książki Agathy Christie. tę przywiózł mi kolega specjalnie z Sopotu, ponieważ stwierdził, że idealnie pasuje do mojego poczucia humoru :3 po części potwierdzę, ale spodziewałam się, że będzie kipieć wyrafinowaniem, a teksty dosłownie skopią mi dupsko nie było źle, czytało się szybko, pochłonęłam ją praktycznie za jednym podejściem. ot, taka, na odstresowanie. troszkę się działo, to dobrze, bo nie lubię jednowątkowej mamałygi.