Polskie forum o Linkin Park i koncercie na Orange Warsaw Festival 2012

[Biały_sznurówek]

Nudzzzeeee się :f a więc postanowiłem przybliżyć nam "nieskończoność" w sensie matematycznym:

Zera nie widzimy w naszym naturalnym świecie, a je przecież znamy i używamy, tak samo nie widzimy nieskończoności, bo nasza wyobraźnia nie wiem jak to określić płata nam figle? Ale mamy sposób na ugryzienie tego uciekającego niewiadomka i złapiemy go w dwa lustra. Wyobraźmy sobie dwa lustra naprzeciw siebie i świeczkę zapaloną pomiędzy nimi(patent wyniosłem z pizzeri jak wokół mnie były lustra a ja próbowałem policzyć swoje odbicia jako jeszcze dziewięciolatek). Oba lustra odbijają w nieskończoność ową świeczkę(i jej płomień) i dzięki temu, tak łatwo można pojąć czym jest nieskończoność. Co takiego właściwie zrobiłem? Nic wielkiego, po prostu wykorzystłem świeczke(zapaloną), dwa lustra, przestrzeń i światło. Te elementy działają z prędkością światła i wykonują nieskończone działanie dla nas. A więc możemy zrozumieć nieskończoność tylko poprzez pryzmat nieskończonych działań.W komputerze wyglądałoby to trochę podobnie. Otóż piszemy program, który wyświetla najpierw swoją zawartość, to co ma w środku, w pliku wykonywalnym, po czym uruchamia samego siebie. Jest tu pewien element zapętlenia, który działa w nieskończoność. W matematyce możemy osiągnąć coś podobnego, wzór nieskończonych działań:
Wzorek źle napisałem i teraz to już sam nie wiem jak go zapisać:<

[Kozer]

Hm...
Dla mnie sposób z lustrami mogę opisać jednym sformułowaniem: rekurencja.

Dobrze to opisałeś. Zawieranie się wszsytkiego w samym sobie, tzw. samopowtarzalny punkt zerowy. Sam zawiera się w sobie. czyli rekurencja.

[Biały_sznurówek]

Ale nie wiem jak napisać wzór na nieskończoność działań:<

[Kozer]

Trzeba to jakos umiejetnie zapętlić. Mi chodzą po głowie tylko jakies pomysły na program zapętlający w nieskończoność, ale ale... wzoru nie moge wyczaić...

[Biały_sznurówek]

akwlhp9ei thnr/s jke4 mnxzsrew5uol <--wyraz mojej flustracji-.-
No nie moge tego rozpracować znaczy wychodzi mi liczba która nie powinna istnieć:<
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!

[robaczek]

chłopaki, nie tak szybko! spokojnie i powoli, to wszystko Wam wyjdzie

poruszyłeś bardzo ciekawy temat, Rafałku
moim zdaniem nieskończoność wymyślił sobie człowiek, chociażby w liczbach, tak jak pisaliście. ale jednocześnie nie jest w stanie jej pojąć, bo niby jak?
wszystko, co znamy, jest skończone. nasze ciała, domy, miasta. nawet morza i oceany - chociaż wydaje się, że się nie kończą, bo sięgają horyzontu. kiedyś myślano, że galaktyka, potem kosmos nie mają granic. a potem je odkryto. co jest za krańcem wszechświata? na pewno nie nieskończoność bo niby jak to ma wyglądać, skoro wszystko, co znamy, jest skończone?
podobnie jest z liczbami. po prostu mowa jest o liczbach tak wielkich, że wydają się nam nieskończone. to trochę tak jak wieczność - to bardzo, bardzo długo, ale kiedyś się kończy. co ogranicza liczby? ilość papieru, bądź ilość pamięci elektronicznej.
a odbicia w lustrze - też nie są nieskończone (przynajmniej tak mi się wydaje), bo odbijają się coraz mniejsze i mniejsze... owszem, jest ich mnóstwo, ale w końcu zrobią się tak małe, że mniejsze już się nie odbiją.
przynajmniej tak mi się wydaje :F

[Biały_sznurówek]

a = -1 / a
a = -1 / -1 / -1 / -1 / -1 / -1 / -1 / -1 ....
a x a=-1
a^2=-1
a=\sqrt -1
a=i
Chodzi o nieskończoność operacji:<
Fakt lustra mogą nam pokazać x liczbe odbić ale nie nieskończoną, więc jak można łatwo określić nieskończoność na jakimś przykładzie?

[robaczek]

mówi się, że liczba ziaren piasku na plaży jest nieskończona. albo liczba kropel w oceanie. ale to bujda. już pomijając fakt, że ta liczba ciągle się zmienia, jeśli mielibyśmy odpowiednie narzędzia, moglibyśmy je policzyć. analogicznie, liczba atomów w świecie też jest skończona.
właściwie po za liczbami nie znam żadnych dobrych przykładów. może nieskończoności nie ma?

[niqus]

ja bym założyła, że wszechświat jest nieskończony, bo podobno ciągle się rozszerza
ale jest to trudne do udowodnienia twierdzenie >_>

[robaczek]

to byłoby dobre założenie, tylko, że naukowcy przypuszczają, że w pewnym momencie zacznie się kurczyć. ale gdyby nie to, może dałoby się tak powiedzieć?

[Biały_sznurówek]

Zakładając, że wszechświat się rozszerza
prawdą jest to że w jakimś momencie jego hmm co by tu....... objętość była prawie równa 0
więc wraz z upływem czasu jego gęstość też rośnie np, 0,000000001 m3, 0,1 m3, 10m3, 1000m3, 10km3,10*10^10km3 itd.. więc możemy określić jakoś jego gęstość ciągle się zwiększa i możemy określić tą wartość(teoretycznie).Czyli jest skonczony w danym punkcie którego możemy nie umieć określić czyli jest nieskonczony.
pogubiłem się

[robaczek]

Nieskończoność to byt nieograniczony w wielkości bądź ilości. (słownik)
wszechświat ma granice. ale cały czas je poszerza, z każdą chwilą mu przybywa. ale jednak te granice ma...?

[Biały_sznurówek]

Ma ale i tak będzie się go określać mianem nieskończonego gdyż jest na tyle duży że inaczej nie da go się opisać.

[Kozer]

Napomknę tak tylko, że ostatnio zacząłem myśleć odwrotnie. Co by było, jakby wszechświat zniknął. Co by było i w czym to było?


Nigdy się od tych myśli nie odpędzę. Prześladują mnie bardziej niż duże dekolty w ciepłe, letnie dni na mieście.

[Biały_sznurówek]

niż duże dekolty w ciepłe, letnie dni na mieście.

Kłamiesz

Napomknę tak tylko, że ostatnio zacząłem myśleć odwrotnie. Co by było, jakby wszechświat zniknął. Co by było i w czym to było?

Jakby znikną to by znikną i by nic nie było, tylko jak by mógł zniknąć i gdzie by wtedy był, czyli jednak by nie znikną, czyli gdzieś by był. Gdzie by było to gdzieś i czy wtedy też by znikną i tak w nieskończoność. Czy może zawiną by się do jakiś wymiarów których nie uwzględnia teoria superstrun. Może właśnie żyjemy w takim wszechświecie tylko tego nie odczuwamy, może to my jesteśmy mikroskopijni w stosunku do czegoś większego.
Ide spać ;f

[Biały_sznurówek]

Hah.
Ostatnio zauważłem, że ludzie wyobrażają sobie nieskonczoność jako gigantyczną liczbę typu
4148712489712094871289061259806359836258932758105981249082140982147248907124896124891248962147823657190573059734079348697340923...
itp.
Ale nikt jakoś nie zauważył iż "małe" liczby też mogą być po odpowiednich działaniach nieskończone.

A więc jak widać ciąg liczb wymiernych jest zbieżny do liczby nie wymiernej.
Nie wszystkie ciągi liczb wymiernych są zbieżne do granic wymiernych.
Czy zbieżny ciąg liczb wymiernych zawsze dąży do liczby rzeczywistej?
Zakładam, że liczby wymierne to określone punkty na prostej. Więc jeżeli do czegoś dąży to też tylko do punktu na tej prostej.
Jeżeli zatem zbiór liczb wymierncyh rozszerzony w ten sposób, że uzupełniam go o wszystkie granice ciągów liczb wymiernych to otrzymam zbiór liczb rzeczywistych i będzie on (względnie) dobrze określony.
Trzeba to zrobić tak aby te same działanie w obydwu zbiorach dawały te same wyniki.
1.
2.Dla przykładu podam jeszcze dodawanie.

[Saika]

Poruszyliście przy okazji kilka wątków, które zajmują mnie.
Z tymi małymi liczbami to prawda.
Mówiłeś o samozapętlającym się punkcie zerowym...
Ale ten punkt jest właśnie skończony!
Jednocześnie oczywiście jest nieskończony. xD

Podobnie z atomami, których jest policzalnie nieskończenie wiele. Ale przecież konfiguracje, jakie przyjmują w nieskończonym cyklu przekształceń, jest też ogromna! Podobnie czas- sam się zapętla, a nieskończoność jest chyba najkrótszym odcinkiem czasu, jaki znam, choć przecież i najdłuższym...


Wybaczcie, musiałam.