Polskie forum o Linkin Park i koncercie na Orange Warsaw Festival 2012

[Darth Dream]

Jeden z najważniejszych zespołów rockowych świata. Tworzą niezwykle poruszającą, inspirującą, pasjonującą muzykę. Słucham ich od 6. roku życia.

lata działalności: 1965-1985, 1987-1995, 2005
skąd: Wielka Brytania, Londyn/Cambridge
gatunki: rock progresywny, art rock, rock psychodeliczny, space rock

Skład:
* Syd Barrett (zmarły) – gitara, wokal (1965 – 1968)
* David Gilmour – gitara, wokal, saksofon, gitara basowa, instrumenty klawiszowe (1968 – 2005)
* Bob Klose – gitara (1965)
* Nick Mason – perkusja (1965 – 2005)
* Roger Waters – gitara basowa, gitara, wokal, instrumenty klawiszowe (1965 – 1985 i 2005)
* Richard Wright (zmarły) – instrumenty klawiszowe, wokal (1965 – 1979 i 1987 – 2005)
http://pl.wikipedia.org/wiki/Dyskografia_Pink_Floyd

Każdy z 14 albumów studyjnych to arcydzieło. Złotymi zgłoskami w historii muzyki zapisały się albumy Dark Side of the Moon, The Wall, Animals, Wish You Were Here, Meddle, The Division Bell. Nie ma nikogo, kto nie znałby najsłynniejszego protest songu w dziejach świata Another Brick in the Wall, Part 2. Niesamowitych doznań artystycznych dostarczają solówki gitarowe Gilmoura - np. Comfortably Numb, High Hopes. Bardzo dobry jest również niedoceniany przez wielu album A Momentary Lapse of Reason i suita Shine On, You Crazy Diamond.

Leszek Miller powiedział, że prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale po tym jak kończy. To zdanie można odnieść do tego zespołu. Zaczęli z hukiem, a później każdy kolejny album mieli lepszy od poprzedniego. Ostatnia ich płyta okazała się niesamowitym sukcesem. To jeden z niewielu znanych mi zespołów, który w taki sposób zakończył działalność.

[MrPavvelo]

moj ulubiony zespol dziecinstwa,tylko ze juz nic nie pamietam

Leszek Miller powiedział, że prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale po tym jak kończy. To zdanie można odnieść do tego zespołu. Zaczęli z hukiem, a później każdy kolejny album mieli lepszy od poprzedniego. Ostatnia ich płyta okazała się niesamowitym sukcesem. To jeden z niewielu znanych mi zespołów, który w taki sposób zakończył działalność.

szkoda,ze nie odnosi sie to do innych zespolow,niestety

[Darth Dream]

No to musisz do nich wrócić, i to już

Ostatnio zasłuchuję się bez końca w The Division Bell - genialne uwieńczenie 30-letniej kariery.

[Naervaer]

Pink Floyd to LEGENDA - genialny band
Wychowałam się na "Dark Side of the Moon" i "The Wall". Polecam film "The Wall" Alana Parkera - klasyka!
Teraz najczęściej słucham "Animals", "Wish You Were Here" i "Meddle".
Mała zagadka - czyj pies tak ładnie śpiewa na albumie "Meddle"?

[Darth Dream]

Raczej wątpię, by ktoś tu znał odpowiedź

[Naervaer]

No dobra, chyba masz rację. Pies w utworze "Seamus"
http://www.youtube.com/watch?v=HuOB2_u87fo
to Seamus należący do pana Marriotta. Steve nauczył swojego czteronożnego przyjaciela wyć, gdy słyszał bluesowe dźwięki. Gilmourowi spodobał się "śpiewający" pies i postanowił umieścić taki żartobliwy kawałek na albumie.

[Darth Dream]

Człowiek każdego dnia dowiaduje się czegoś nowego Nawiasem, zawsze lubiłem ten utwór, ale większość fanów podobno uznaje go za najgorszą piosenkę PF. Ja uważam, że żarty muzyczne są fajne, to raz, a dwa, trochę psychodelii jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Przypuszczam, ze na haju słuchałoby się tego kawałka jeszcze lepiej .

[MrPavvelo]

No to musisz do nich wrócić, i to już

po pierwsze muszę znaleźć gdzieś domu The Wall, a potem się jeszcze zobaczy. ojciec też by sobie posłuchał, więc jeszcze większa motywacja.
a może go zgubiłem?

[Darth Dream]

The Wall to pikuś przy The Division Bell

Włączyłem sobie wczoraj Dzwony i dosłownie oszalałem. Każda sekunda tej płyty to esencja genialności. Przebija Awake, który DT wydali w tym samym roku Zastanawiam się, czy nie jest to nawet lepsze od Octavarium... Ale to by już była z mojej strony przesada

[MrPavvelo]

The Wall to pikuś przy The Division Bell

no niech Ci będzie. jak przypomnę sobie The Wall (ostatni raz słuchałem go chyba z tatą jak byłem mały ), to może The Division Bell też posłucham, jak nie zapomnę.

EDIT:
Okazało się, że zamiast The Wall mam reedycję The Dark Side of the Moon. Ale to i tak dobrze.

[MrPavvelo]

Ktoś się wybiera na koncert PF w Lublinie w styczniu 2011? Mam nie daleko, ale jakoś mnie nie ciągnie.

[Darth Dream]

To nie będzie PF tylko TAPFS

[Sori]

PF znowu grają? o_O

[Darth Dream]

Nie Przecież napisałem, ze to nie PF tylko TAPFS

[Sori]

To wiem, zastanawiałem się tylko, skąd taka myśl u Pavvelo.

[Darth Dream]

Aha, to wybacz

Tak nawiasem, dorwałem Live in Gdańsk Davida Gilmoura. Świetny zestaw. 3 płyty CD z koncertem gdańskim i fragmentami innych występów z tej samej trasy - m. in. Glasgow, Manchester, Florencja, Monachium, Wiedeń, Wenecja, Na DVD oprócz większej części koncertu z Gdańska mamy dokument z cyklu "za kulisami" - oglądamy m. in. spotkanie Davida z Wałęsą i strojenie kieliszków. Wszystko z polskimi napisami. Drugie DVD to wykonania live z Londynu i NYC, do tego cały album studyjny On An Island w świetnej jakości dźwięku. Niestety, na tych pięciu płytach, na których mamy bez mała 8 godzin muzyki, wiele utworów się powtarza. Do samych wykonań nie mam zastrzeżeń: jest jak zawsze świetne Comfortably Numb i High Hopes z monstrualnymi solówkami, genialne Echoes, dramatyczne A Great Day For Freedom i Shine On You Crazy Diamond a także piękne The Blue. Oprócz siedmiu muzyków zespołu oglądamy bałtycką filharmonię dyrygowaną przez Zbigniewa Preisnera, autora aranżacji orkiestrowych do płyty On An Island i Leszka Możdżera, który zaliczył gościnny udział w paru piosenkach, zarówno w studio jak i na koncercie. Na uwagę zasługują improwizowane utwory zamieszczone na drugim DVD. Do płyt dołączone są też zdjęcia, kopia biletu, pocztówka i inne pierdoły a do tego gigantyczny plakat. Wszystko zapakowane w gustowne pudełko. 190 PLN. Extra album. Teraz już wiem, jak się robi full wypas koncertówkę .

[MrPavvelo]

Aha, przepraszam za błędną informację. To dlatego, że powiedział mi to kolega, a ja nie sprawdziłem. Z drugiej strony, to jakiejś kolosalnej różnicy jednak nie ma.

[Darth Dream]

Ostatnio zgarnąłem Pulse na 2 DVD. Album zawiera całość jednego spośród 15 występów, które dali w Londynie w 1994. Świetna setlista, mamy całe DSotM, moje ukochane kawałki z Division Bell: Take It Back, High Hopes, Coming Back to Life, jest też One of These Days, Comfortably Numb, Another Brick in the Wall, Learning to Fly, Shine On You Crazy Diamond, Wish You Were Here... Szkoda, że wykonania czasem szwankują. Niektóre kawałki są jakby pozbawione ikry. Na szczęście, tylko te z drugiej płyty, bo podczas pierwszej połówki koncertu wszystko jest idealne. Oprócz floydowskiej trójki - Gilmour-Mason-Wright - są też fajne dziewczyny na wokalu, jest Jon Carin, jest Dick Parry i jest Guy Pratt, znani mi już z Live in Gdańsk, są też inni goście: podstarzały gitarzysta i energiczny perkusista. Dodatki nie powalają, ale warto je zobaczyć: dwa teledyski (kiepskie ), fragmenty innego występu z Londynu, migawki z trasy, mapka i daty koncertów z 1994 roku, plan sceny, ceremonia wprowadzenia Pink Floyd do Rock And Roll Hall of Fame.

W planach mam teraz kupno solowych albumów Davida Gilmoura: podwójnego DVD Remember That Night i specjalnej wersji On an Island z bonusowym dyskiem DVD zawierającym fragmenty kilku występów live.

[Darth Dream]

W planach mam teraz kupno solowych albumów Davida Gilmoura: podwójnego DVD Remember That Night

Kupiłem Jakiś miesiąc temu.

Album jest pierwsza klasa. Co prawda, mam wrażenie, że w Gdańsku poszczególne utwory lepiej powychodziły, ale tutaj nie jest dużo gorzej. Setlista bardzo podobna (w końcu to była ta sama trasa koncertowa), zamiast A Great Day for Freedom jest Coming Back to Life (kocham tą piosenkę) a zamiast Astronomy Domine oglądamy wykonanie Arnold Layne. Orkiestry nie ma, ale jest David Bowie (śpiewa w Arnold Layne i Comfortably Numb - i to jak śpiewa!), jest Robert Wyatt (gra na kornecie w Then I Close My Eyes), są Graham Nash i David Crosby ze słynnego zespołu Crosby, Stills & Nash (śpiewają w On an Island, Shine On You Crazy Diamond, The Blue i Find the Cost of Freedom - ten ostatni to piosenka z repertuaru rzeczonego CS&N, była też na bonusowej płycie do Live in Gdańsk, ale tam było wykonanie z Manchesteru). Na drugiej płycie zostały zamieszczone bisy z Royal Albert Hall i fragmenty innych występów z trasy - w zasadzie tych samych występów, co na Live in Gdańsk, ale na Remember That Night trafiły inne utwory. Można posłuchać bardzo ładnej piosenki Dark Globe Syda Barretta, której nigdy wcześniej nie słyszałem. Są jeszcze 3 filmy dokumentalne (jeden o powstawaniu albumu On an Island, drugi o trasie promującej ten album i trzeci, prezentujący, co się działo za kulisami). Do tego galeria zdjęć i inne takie . No i są polskie napisy. Wszystko w świetnej jakości dźwięku i obrazu. Wrażenie robi też ładne, animowane menu.

David Gilmour wydaje najlepsze DVD pod każdym względem. Pozostaje mi tylko bliżej zapoznać się z jego albumami studyjnymi, których wydał cztery. Od siostry i kumpla dostałem też dyskografię Rogera Watersa, dużo bogatszą, ale ona musi poczekać na lepsze czasy.

[MrPavvelo]

Wreszcie znalazłem czas na posłuchanie sobie PF. Dark Side znałem już od dawna, oczywiście można byłoby się rozpisywać jaki to geniusz itd. . Bardzo spodobała mi się płytka Wish You Were Here z fantastycznym Shine On Your Crazy Diamond, Have a Cigar z super riffem i ładną tytułową balladą. W ogóle album bez słabych momentów. The Wall i The Division Bell z pięknym High Hopes też jest świetne. Dziwne, ale Ummagumma też mi się spodobała, myślałem, że będzie odwrotnie. Reszta płyt też trzyma poziom, ale już mniej podeszły mi pod gust.

[Darth Dream]

Widzę, że najbardziej lubisz te "klasyczne" albumy, no i fakt, są najlepsze. Dobrze, że mi przypomniałeś, bo nie słuchałem ich ładny kawał czasu, a pół roku temu kupiłem sobie chyba z 3 koncerty na DVD (Pompeje 1971 i 2 bootlegi), obejrzałem je raz i poszły w kąt, chyba wypada odkurzyć.