Polskie forum o Linkin Park i koncercie na Orange Warsaw Festival 2012

[_Ev_]

Cóż... Facetka na pracowni stwierdziła, że nie widziała jeszcze osoby z tak niską samooceną jak moja.
To aż tak widać? Fakt, mało co w sobie lubię, ale staram się bardziej żartować na swój temat, niż się dobijać (co prawda średnio mi to wychodzi)

[Kozer]

Widać to, widać

A Twoja samoocena jest bezpodstawna

[Mart]

Na godzinie wychowawczej rozwiązywaliśmy testy.
Tylko 2 osoby (na 29) są jeszcze bardziej zakompleksione niż ja.

[Borderland]

Moja samoocena jest bardzo niestabilna. W dużej mierze zależy od ogólnego nastroju. Czasem czuję się jak niezwyciężony pół-bóg, władca świata zdolny do wszystkiego, czego zapragnie. Czasem jak wielki przegrany tego świata, który nic nie znaczy. Na codzień to tak pośrednio, raz w te, raz w te stronę.

[Gonzo.]

W sumie lepiej tak, niż ciągle uważać się za zero (: chociaż czasami jesteś w stanie poczuć się naprawdę szczęśliwy. Bo skoro czujesz się jak "pół-bóg", myślisz, że możesz wszystkiego dokonać, to na pewnoe czujesz się w życiu spełniony.

[Wendeta]

Można powiedzieć, że z moja samooceną jest różnie. Czasami czuje się jak wyrzutek społeczeństwa, a czasami jak osoba na pierwszym planie.

[Dead_Slayer]

Czy jest ktoś na tym forum kto przez cały czas, niezachwianie, niezależnie od wszystkiego ma taką samą samoocenę?!

[niqus]

ja
dlatego mój ostatni post w tym temacie jest na pierwszej stronie - bo nie lubię się powtarzać ;D

[Gonzo.]

Mają, wiele osób ma się ZAWSZE za zajedwabistych albo za "zero". Więcej spotkałam tych pierwszych.

[Borderland]

Mają, wiele osób ma się ZAWSZE za zajedwabistych albo za "zero". Więcej spotkałam tych pierwszych.

Problem z uważaniem się za zero jest taki, że jeśli naprawdę się za nie uważasz, to ten stan nie będzie trwał długo...

Wczoraj wracając z uczelni, będąc w dobrym humorze to ciężkim zaliczeniu zakończonym sukcesem przechodziłem obok jakiś dziewczyn, których za bardzo nie kojarzę. Po chwili, ku mojemu zdziwieniu uszłyszałem jak jedna dziewczyna mówi "Więc jednak umie się uśmiechać". Natomiast dzisiaj mój kumpel mi powiedział że nie powinienem był dostać 5 z ustroju adwokatury, "żebyś dla odmiany się tak nie cieszył". No i dziw się człowieku, że ludzie mają niestabilną samoocenę...

[Gonzo.]

Że jak nie będzie trwał długo? Przecież samoocena jest raczej stała i mimo tam paru zmian, zależnie od humoru, w większości zawsze pozostaje taka sama. Mimo wszystko.

[Borderland]

Chodziło mi o to, że wątpię czy ktoś kto naprawdę uważa się za zero totalne był w stanie zebrać w sobie siły nim niskie mniemanie osobie go zniszczyło. Nie jesteś zerem totalnym tak długo, jak długo jest w tobie wola walki.

[Gonzo.]

Aa, teraz rozumiem. No tak, ale chodzi o samoocenę. A to jest twoje odczucie, to jak ty się postrzegasz. Czyli nie każdy ją sobie podnosi, dzięki myśleniu o tym czy ma wolę walki czy nie. Można mieć np. bardzo niską z powodu wyglądu i nic wtedy ci nie da ta "wola walki".

[Borderland]

Powiem ci to tak, kiedy mój kumpel zdradził swoją dziewczynę, chciał abym ją przekonał co do tego że to nie było nic wielkiego. Odmówiłem mu, gdyż uważam że obiektywnie postąpił nagannie i moje słowa nic nie zmienią. Puścił się i tyle, jakby tego nie nazwać, to taki jest fakt. W tym momencie stałem się marnym przyjacielem(jako przyjaciel powinienem stać po jego stronie), ale skoro jego czyn był dla mnie naganny moralnie to czemu mam mu pomagać? W pewnym sensie poświęciłem swoja przyjaźń w imię tego, co jest dla mnie słuszne.

[Gonzo.]

Logiczne, że nie popiera się i nie broni czegoś, co uważasz za złe.

[Borderland]

Wczoraj, wracając z uczelni na stancję, mój kumpel zapytał czemu jestem taki samokrytyczny, to samo w poprzednim tygodniu usłyszałem od prowadzącego zajęcia. Więc chyba coś w tym jest.

Generalnie to nie rozumiem samego siebie. Na przykład tego że podejmuje działanie, mimo iż nie wierzę w sukces. Czasami sam nie wiem, jak udało mi się coś zrobić. To trochę tak, jakby mi się mimowolnie i nieświadomie włączył zapłon.

[Mariatta]

Moja samoocena jest skrajnie niska. Wiele razy słyszałam, iż zupełnie niesłusznie. Nie ma ani jednej rzeczy we mnie, którą bym lubiła. Są nawet momenty, że nienawidzę siebie. Nie walczę z tym, bo nie ma sensu. Za stara jestem na jakieś głębsze prace nad samą sobą. Po prostu żyję sobie z dnia na dzień i tyle.
Przyczyna wszystkiego tkwi w szkole podstawowej. 99,9% moich kompleksów nabawiłam się tam. W liceum doszła do tego nieśmiałość. Studia w niczym mi nie pomogły, a teraz...? Teraz jest o tyle dobrze, że zdaję sobie z całej tej sytuacji sprawę. Swego czasu brałam też pod uwagę wizytę u psychologa, ale myśl zmarła śmiercią naturalną jakieś 2 lata temu.
Nie jestem szczęśliwa, mimo iż mam dwie przyjaciółki, mieszkanie, pracę (wprawdzie w innym mieście i muszę wstawać o 3:40... ), samochód... Ale co śmieszniejsze, nie wiem co mogło by sprawić bym była szczęśliwa.

[Vesper]

Mariatta, świetnie Cię rozumiem, choć jestem dopiero na etapie studiów... Ale mam nadzieje uda mi się jakoś z czasem zmienić podejście do samego siebie, ale czy mi się uda? Nie mam najmniejszego pojęcia...

[Mariatta]

Lepiej by się udało Nikomu nie życzę tego z czym borykam się od prawie 20 lat. Naprawdę.

[Mart]

Moja samoocena jest skrajnie niska. Wiele razy słyszałam, iż zupełnie niesłusznie. Nie ma ani jednej rzeczy we mnie, którą bym lubiła. Są nawet momenty, że nienawidzę siebie. Nie walczę z tym, bo nie ma sensu. Za stara jestem na jakieś głębsze prace nad samą sobą. Po prostu żyję sobie z dnia na dzień i tyle.
Przyczyna wszystkiego tkwi w szkole podstawowej. 99,9% moich kompleksów nabawiłam się tam.

Zupełnie jakbym czytała o sobie...
Szkoła podstawowa to była masakra. Grupka dzieciaków mocnych w gębie znalazła sobie osoby, które mogą wyśmiewać. Między innymi padło i na mnie. Zawsze byłam cicha i spokona. Postanowiłam, że już nigdy więcej nie pozwolę nikomu wejść sobie na głowę. O przeszłości nie da się jednak zapomnieć. Strasznie niskie poczucie własnej wartości, miliony kompleksów. Prawie całkiem się w sobie zamknęłam. Nie potrafię nawiązywać nowych znajomości, raczej unikam ludzi. Teoretycznie najlepiej mi samej.
W relacjach międzyludzkich popadam w skrajność - albo otworzę się za bardzo i przywiążę do kogoś, albo go zupełnie nie dopuszczam do swojego świata.
Wszystko biorę do siebie. Pesymizm i częste dołki. Beznadzieja.

Trochę się rozpisałam...

[Mariatta]

Dokładnie to samo mam i ja. W tej chwili moja zdolność oceniania innych ludzi oscyluje w okolicach 100%, ale kiedyś moja naiwność i zbytnia wiara w ludzką dobroć wyprowadziły mnie niejednokrotnie na manowce.
Jestem wilkiem samotnikiem i raczej już tego nie zmienię.

[Nightwolf]

U mnie samoocena przypomina sinusoidę. Raz jest tak wysoka że popadam w skrajny egocentryzm i samouwielbienie a innym razem tak niska, że nie mogę patrzeć w lustro ;/ Dobrze, byłoby znaleźć "złoty środek" i myślę że nie jest na to za późno. Opcja: skrajnie niska samoocena również ma korzenie w podstawówce, z tych samych powodów. Ja akurat bardzo chorowałam w dzieciństwie i nie miałam takiej kondycji jak inne dzieciaki =_= Przez to wziął się u mnie (jak to nazwała moja promotorka) "syndrom nieuzasadnionego zakompleksienia", a gdy dorzucić do tego problem z samookaleczaniem... czasem zastanawiam się jakim cudem nie strzeliłam sobie samobója.
Ostatnio stan niskiej oceny pogłębił się, gdy doszły mnie słuchy że ktoś kto "z ręką na sercu" mówił że uratowałam mu życie regularnie robił ze mnie niezrównoważoną psychicznie wariatkę =_=

[Patra01]

Jestem tutaj od niedawna, widząc wasze wypowiedzi w różnych tematach, bardzo cieszę się że dołączyłam. Można porozmawiać z ciekawymi i mądrymi ludźmi, którzy starają się pomóc. Jeżeli chodzi o moją samoocenę, to nie przepadam za pisaniem o sobie. Wiem, że moim największym problemem jest chyba to, że nie potrafię się komuś postawić i powiedzieć tego co myślę, dużo ludzi to wykorzystuje. A ja się po prostu daję sobą pomiatać. Można powiedzieć, że już się z tym pogodziłam, ale chciałabym nauczyć się nie dawać sobie w kaszę dmuchać.

[Alexx]

Wiem, że moim największym problemem jest chyba to, że nie potrafię się komuś postawić i powiedzieć tego co myślę

U mnie jest niestety zupełnie odwrotnie.Zbyt często mówię co myślę i ranię przez to ludzi.Staram się jak mogę,żeby tak nie było,ale czasami nad tym nie panuje.
A jeśli chodzi o moją samoocenę jest ona porostu niska.Widzę u siebie same wady,zero zalet.Nawet jak ktoś mówi,że takowe mam,to ja i tak myślę,że tak mówią,żeby mi przykro nie było.W sumie to nawet nie wiem z czego to wynika.Nigdy nie byłam jakoś gnębiona w szkole,czy coś.Każdy,kto nie zna mnie dobrze może stwierdzić,że nawet lubię siebie taką jaka jestem,ale niestety jest odwrotnie.

[Gonzo.]

Ja też często nie umiem powiedzieć "nie" ;d. Ale można się nauczyć. Z czasem coraz łatwiej przychodzi. (: Im większą ilość ludzi poznajesz, widzisz jak starają się wykorzystywać innych, tym sprawniej odmawiasz. ;p